Σε μια προσωπική εξομολόγηση προχώρησε η Δώρα Χρυσικού, μιλώντας για τη δύσκολη περιπέτεια που πέρασε με τον καρκίνο, αλλά και για ένα περιστατικό που της προκάλεσε έντονη οργή. Η γνωστή ηθοποιός, σε δηλώσεις της στην κάμερα της εκπομπής «Happy Day» και τη δημοσιογράφο Όλγα Λαφαζάνη, αναφέρθηκε σε μια προσβλητική εικόνα που κυκλοφόρησε και είχε δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, παρουσιάζοντας με ανακριβή τρόπο την εμφάνισή της την περίοδο της ασθένειάς της.Η ίδια δεν έκρυψε την αγανάκτησή της για το συγκεκριμένο περιστατικό, τονίζοντας πως η εικόνα δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα και πως ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε η προσωπική της περιπέτεια ξεπερνούσε κάθε όριο.
Δώρα Χρυσικού: Η οργή για την εικόνα με τεχνητή νοημοσύνη
«Θύμωσα τόσο πολύ. Αυτό το πράγμα είναι ο απόπατος, είναι η επιτομή της χυδαιότητας. Ήταν μια εικόνα ενός ανθρώπου που είχε κάτι ψιλοτριχούλες, αλλά εγώ δεν ήμουνα έτσι ούτε όταν ήμουν άρρωστη. Δεν είχα καθόλου μαλλιά. Ήταν και AI εικόνα. Δεν ήταν μόνο το άρθρο», ανέφερε χαρακτηριστικά η Δώρα Χρυσικού, περιγράφοντας την αντίδρασή της όταν είδε το συγκεκριμένο δημοσίευμα.
Παράλληλα, η ηθοποιός μίλησε για τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από την περιπέτεια της υγείας της, εξηγώντας γιατί επιλέγει να αναφέρεται δημόσια στην εμπειρία της, παρά τα σχόλια που δέχεται κατά καιρούς.
«Τώρα είμαι σε μια περίοδο που έχω κλείσει πενταετία. Πολλές φορές μου λένε “Συνέχεια μιλάς γι’ αυτό. Συνέχεια μιλάς γι’ αυτό”. Ναι, συνέχεια μιλάω γι’ αυτό μπας και μπορέσουν άνθρωποι εκεί έξω να σωθούνε. Οτιδήποτε ξεστομίζεται από το δικό μου το στόμα δεν είναι για το δικό μου καλό ούτε την προβολή ούτε το προσωπικό μου δράμα. Άλλωστε εγώ δεν το αντιμετώπισα ποτέ ως δράμα. Το αντιμετώπισα ως έναν αγώνα ζωής», υπογράμμισε.
Η μάχη με τον καρκίνο και οι δύσκολες στιγμές
Η Δώρα Χρυσικού παραδέχτηκε ότι κατά τη διάρκεια της ασθένειάς της υπήρξαν στιγμές που αναρωτήθηκε γιατί έπρεπε να περάσει μια τόσο σκληρή δοκιμασία, ιδιαίτερα σε νεαρή ηλικία. Όπως εξήγησε, η ασθένεια συνδεόταν με μια γονιδιακή μετάλλαξη, ωστόσο αυτό δεν εμπόδισε τις ανθρώπινες σκέψεις και τα ερωτήματα που γεννήθηκαν μέσα της.
«Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα το “γιατί σε εμένα;”, αλλά δεν υπάρχει απάντηση. Ιατρικά μιλώντας ήταν μια μετάλλαξη γονιδίου. Τώρα, εάν μπήκα σε μια διαδικασία να λέω γιατί σε τόσο νεαρή ηλικία, γιατί έπρεπε η ζωή να με προκαλέσει με ένα τόσο σκληρό τρόπο; Προφανώς», εξομολογήθηκε.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στις απαιτητικές συνθήκες εργασίας που αντιμετώπισε, περιγράφοντας τα πολύωρα γυρίσματα, την εξάντληση και τις δυσκολίες που προκαλούσαν η ζέστη και οι περούκες. Παρά τη σωματική καταπόνηση, η δυνατότητα να συνεχίζει να εργάζεται αποτελούσε για την ίδια πηγή χαράς και δύναμης.
«Ήτανε πολύ δύσκολο πράγμα αυτό. Δωδεκάωρα όρθια με ζέστη και με περούκες. Γυρνούσα σπίτι και κατέρρεα. Αλλά τη στιγμή της δουλειάς ήμουν τόσο χαρούμενη. Ένιωθα ότι το γεγονός ότι μπορώ και το κάνω, είναι μια ανάποδη επιβεβαίωση του ότι πάνε καλά τα πράγματα. Αντέχω», σημείωσε.
«Τι να κρύψω; Τον χρόνο που περνάει;»
Κλείνοντας, η ηθοποιός αναφέρθηκε και στην εικόνα που προβάλλεται μέσα από την τηλεόραση, εκφράζοντας την αντίθεσή της στα μη ρεαλιστικά πρότυπα τελειότητας. Όπως τόνισε, οι άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά από τις κάμερες δεν διαφέρουν ουσιαστικά από εκείνους που τους παρακολουθούν, καθώς αντιμετωπίζουν τις ίδιες καθημερινές δυσκολίες, τις ίδιες αγωνίες και τις ίδιες δοκιμασίες.
«Όλο αυτό το πράγμα το ατσαλάκωτο και το φτιασιδωμένο που προβάλλεται από την τηλεόραση το έχει βαρεθεί ο κόσμος γιατί δεν είναι πραγματικό. Είμαι μια γυναίκα πενήντα χρονών. Τι να κρύψω; Τον χρόνο που περνάει; Σε τι διαφέρω από μια γυναίκα εκεί έξω; Δεν διαφέρω πολύ από εσένα. Στην ίδια βάρκα είμαστε όλοι», ανέφερε.
Η Δώρα Χρυσικού ολοκλήρωσε τις δηλώσεις της επισημαίνοντας ότι η αναγνωρισιμότητα δεν κάνει έναν άνθρωπο απρόσιτο ούτε τον απαλλάσσει από τις δυσκολίες της ζωής. «Δεν είμαι κάτι άπιαστο. Είμαστε μέρος της ίδιας εργασιακής αλυσίδας, των ίδιων πραγμάτων. Χωρίζουμε, αρρωσταίνουμε, τρέχουμε τα παιδιά μας, τα σχολεία, όλα. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που τονίζω», κατέληξε, στέλνοντας ένα μήνυμα αυθεντικότητας και αποδοχής της πραγματικής ζωής, μακριά από την εξιδανικευμένη εικόνα της τηλεόρασης.