Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για την απροσδόκητη, όσο και δίκαιη, ήττα του Παναθηναϊκού από την Μπαρτσελόνα στο «T-Center» παραθέτοντας 13 λόγους για το τελικό αποτέλεσμα, ένας αριθμός εξόχως «σημαδιακός» της συγκεκριμένης βραδιάς.
Πριν από το τζάμπολ του αγώνα με την Μπαρτσελόνα και με αφορμή την «Παρασκευή και 13», στο cube του «Telekom Center Athens» υπήρχε η μορφή του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ να φοράει τη γνωστή λευκή μάσκα του Τζέισον Βόρχις από τη γνωστή σειρά ταινιών τρόμου «Friday the 13th». Μόνο που μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ την φορούσε άλλος. Και δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό δεν είχε τα πράσινα.
Ο Τζάστιν Ρόμπινσον αναβίωσε ανήμερα της σημαδιακής ημερομηνίας τον… Βόρχις και φρόντισε να «εκτελέσει», σχεδόν εν ψυχρώ, το «τριφύλλι». Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα για να τον σταματήσει. Ήταν η βραδιά του. Είχε μπει στη ζώνη του λυκόφωτος και οτιδήποτε και αν έκανε του έβγαινε. Ακόμα και όταν ο Μπόνγκα του έκρυψε τον ουρανό στο σουτ των 4.4 δευτερολέπτων για το τέλος, εκείνος ήξερε ότι θα ευστοχήσει. Και ευστόχησε.
Από το αγκάθι βγαίνει ρόδο
[embedded content]
Θέλετε με την βοήθεια της τύχης έτσι όπως γκέλαρε η μπάλα στο πίσω μέρος της στεφάνης; Μπορεί να τον κακολογήσει κάποιος ή να πει ότι δεν άξιζε να την έχει με το μέρος του; Κακά τα ψέματα. Όταν η Μπαρτσελόνα μυρίστηκε «αίμα» δεν είχε καμία διάθεση να πετάξει στα σκουπίδια την μεγάλη ευκαιρία που της είχε παρουσιαστεί. Το γεγονός ότι δεν έπαιζε ο Πάντερ δεν έπαιζε κανένα ρόλο. Άλλωστε από το ξεκίνημα ενός αγώνα φαίνεται προς τα… που μπορεί να πάει η δουλειά. Και ουδέποτε ο Παναθηναϊκός έκανε «δήλωση νίκης» στο συγκεκριμένο ματς. Ούτε και όταν προηγήθηκε με 14 και 13 πόντους διαφορά. Ναι μεν ένιωσε λίγο πιο άνετα εκείνη τη στιγμή, αλλά πίστεψε κανείς ότι είχαν πέσει και οι τίτλοι τέλους; Βάσει της συνολικής εικόνας, προσωπικά, όχι. Δεν το πίστεψα.
Τα σκαμπανεβάσματα του Παναθηναϊκού συνεχίζονται. Και έως ένα σημείο είναι και λογικά. Τα πολλά (και πολύ) καλά ενός μεγάλου και άκρως ποιοτικού ρόστερ, μερικές φορές μπορεί να βγάζει και αρκετά αρνητικά. Και φυσικά έχει να κάνει με την χημεία, τους αυτοματισμούς, τους χρόνους συμμετοχής, το rotation, τους ρόλους και το πώς μπορούν να ταιριάξουν όλοι αυτοί οι παίκτες μεταξύ τους. Και εδώ μπαίνει και ο αστερίσκος. Αν μπορούν να συνυπάρξουν όλοι αυτοί μαζί; Φυσικά και μπορούν. Όμως χρειάζεται χρόνος.
Ξέρω ότι η λέξη «υπομονή» στην Ελλάδα είναι σχεδόν… άγνωστη λέξη για τους φιλάθλους αλλά όταν ένας τεχνικός τη κλάσης και του πρεστίζ του Ζέλικο Ομπράντοβιτς θέλει προπονήσεις για να δουλέψει και να βάλει κάποια πράγματα, καλώς ή κακώς είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να την αποδεχτούν. Θα υπάρξει και τίμημα σε αυτό. Άσχημες βραδιές όπως αυτή με την Μπαρτσελόνα. Ήττες. Ίσως και κακό μπάσκετ. Όμως όπως λέει και θυμόσοφος λαός «από το αγκάθι βγαίνει ρόδο». Κρατήστε το αυτό.
Η Παρασκευή και 13 που «στοίχειωσε» το T-Center
Τι συνέβη όμως στην αναμέτρηση με την Μπαρτσελόνα και ο Παναθηναϊκός έδειξε αυτό το κακό (γιατί κακό ήταν, ούτε καν μέτριο θα έλεγα) πρόσωπο;
- Ο Παναθηναϊκός δέχθηκε από τον ίδιο παίκτη τους 13 σερί και τελευταίους πόντους της Μπαρτσελόνα. Ο Ρόμπινσον εξέθεσε την πράσινη άμυνα. Μπορεί στο τελευταίο σουτ να τον βοήθησε και η τύχη έτσι όπως πήγε η μπάλα, αλλά, εδώ που τα λέμε, θα ήταν και άδικο να μην τον βοηθούσε με τέτοια ματσάρα που είχε κάνει.
- Ο Παναθηναϊκός, ενώ είχε δεχθεί 32 πόντους σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο και μόλις 11 (ολογράφως έντεκα) στην 3η περίοδο, δέχθηκε 33 πόντους στην τελευταία περιόδο. Αυτό τα λέει όλα. Απαγορευτικό, το λιγότερο.
- Ο Παναθηναϊκός είχε προηγηθεί με 14 πόντους στο τέλος της 3ης περιόδου και με 13 πόντους διαφορά στο 32’. Ε, απέναντι σε μια Μπαρτσελόνα χωρίς τον Πάντερ, ήτοι τον καλύτερο σκόρερ της ομάδας, σε όσο «σεληνιασμένη» βραδιά και αν είχε βρεθεί ο Ρόμπινσον, χρειαζόταν προσπάθεια για να χαθεί το παιχνίδι.
- Ο Νάιτζελ Χέιζ–Ντέιβις, ο οποίος φυσικά δεν είναι ο δημιουργός της ομάδας, αλλά έγινε κατ’ ανάγκη, μοίρασε 6 ασίστ, τις περισσότερες από οποιονδήποτε άλλον. Δηλαδή στο κομμάτι της δημιουργίας οι γκαρντ πήραν κάτω από τη βάση. Δεν νοείται να έχει έξι τελικές πάσες το τριαροτεσσάρι. Μάλλον να το θέσω καλύτερα. Να έχει. Φυσικά και να έχει. Όμως να έχει ακολουθήσει τους βασικούς δημιουργούς της ομάδας του.
- Φάνηκε η απουσία του Κώστα Σλούκα. Ναι μεν αγωνίστηκε αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι του έλειπε ρυθμός. Και σ’ ένα παιχνίδι με χαμηλό σκορ όπου χρειάζεται καθαρό μυαλό και όχι ενθουσιασμός (και ενδεχομένως και αφέλεια) η παρουσία του αρχηγού ήταν υπέρ-απαραίτητη. Θα είχε κουμαντάρει αλλιώς την ομάδα. Μην κοιτάτε ότι αγωνίστηκε λίγο. Αν ήταν σε θέση να μπει και να παίξει και στη συνέχεια προκειμένου να συμμαζέψει τις τσαπατσουλιές, θα το είχε κάνει.
- Η στατιστική στο μπάσκετ, λένε, ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να πει κάποιος ψέματα. Μπορεί ο Φρανσίσκο να πέτυχε 17 πόντους και βλέποντας την στατιστική να είχε και 4/9 τρίποντα, αλλά ουσιαστικά ήταν ο υπεύθυνος για το γεγονός ότι γύρισε το παιχνίδι στην τελευταία περίοδο με την επιμονή του να παίρνει σουτ θέλοντας σώνει και ντε να σκοράρει. Αυτός είναι όμως ο Φρανσίσκο και αυτό είναι το ένστικτό του.
- Σέβομαι απόλυτα και δέχομαι αυτό που είπε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ότι το ματς κρίθηκε στα 39:56’ και όχι στα τελευταία τέσσερα δευτερόλεπτα. Και ότι πρέπει να εστιάζει κάποιος σε ό,τι ακριβώς συνέβη στο υπόλοιπο ματς. Όμως, στα 2.6’’ και με την επαναφορά από το κέντρο, ο Φρανσίσκο έπρεπε να σουτάρει. Και ας ήταν από το κέντρο. Και αν έμπαινε ας ήταν και τυχερό. Όχι όμως να του μείνει η μπάλα στα χέρια. Να έκανε κάτι εν πάση περιπτώσει.
- Σε συνέχεια της τελευταίας κατοχής του Παναθηναϊκού και της ειδικής κατάστασης που χρειάστηκε. Το λάθος ξεκινάει περισσότερο από την επαναφορά της μπάλας και θα μπορούσα να πω ότι φέρει και την μεγαλύτερη ευθύνη για την εξέλιξη της φάσης και λιγότερο στην (μη) επιλογή του Σιλβέν Φρανσίσκο. Θαρρώ ότι ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έπρεπε να πασάρει μπροστά από το κέντρο και όχι πίσω καθώς ο χρόνος ήταν απειροελάχιστος. Οι πιθανότητες για ένα καλύτερο σουτ (σ.σ. στην προκειμένη απλά για ένα σουτ) θα ήταν περισσότερες και πολύ καλύτερες.
- Το τελευταίο σουτ, και δεν το λέω εκ των υστέρων ως μετά Χριστός Προφήτης, αλλά είναι κάτι που πραγματικά πιστεύω και υποστηρίζω, θα πρέπει να το παίρνουν, είτε ο Κέντρικ Ναν, είτε ο Κώστας Σλούκας. Ο αρχηγός ήταν εκτός ρυθμού σε αυτό το ματς μετά και τις ενοχλήσεις που τον είχαν κρατήσει εκτός και από κάποιες προπονήσεις. Ίσως η μπάλα να έπρεπε να πάει στα χέρια του Ναν. Δεν ξέρω. Λέω. Ίσως.
- Απουσιάζει αρκετά από τα τελευταία ματς αυτή η συνεχής ροή που είχε ο Παναθηναϊκός στην επίθεση του. Η μπάλα «κολλάει» αρκετά, ακόμα και στις βοήθειες που παίρνει ο αμυντικός ύστερα από τα «μις ματς» που κοιτάζει ο Παναθηναϊκός, δεν γίνεται αμέσως η πάσα της απελευθέρωσης.
- Κακές αποστάσεις. Μεταξύ των πολλών καλών που έκανε ο Παναθηναϊκός στο ξεκίνημα της σεζόν ήταν οι αποστάσεις στην επίθεση, με αποτέλεσμα να υπήρχε πάντα (ή σχεδόν πάντα) ένα καλό σουτ. Κάτι που έχει περιοριστεί αρκετά στα τελευταία παιχνίδια.
- Το κάκιστο ποσοστό στις βολές, δυστυχώς, συνεχίζεται. Και αν θέλετε την άποψη μου, δεν επιτρέπεται σε αυτό το επίπεδο. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει αλλά δεν νοείται να έχει συνολικά ο Παναθηναϊκός τη φετινή σεζόν 73% από τη γραμμή της φιλανθρωπίας. Το 3ο χειρότερο ποσοστό σε ολόκληρη την Euroleague.
- Το 41,9% στα δίποντα αποτυπώνει και την τρόπο επίθεσης του Παναθηναϊκού. Ουσιαστικά είναι μια ερμηνεία της χαμηλής δημιουργίας (17 ασίστ) καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό των «πράσινων» επιθέσεων σε αυτό το παιχνίδι ήταν απόρροια της προσωπικής φάσης και της δημιουργίας για το σουτ του ίδιου του χειριστή. Έλειψαν οι συνεργασίες. Και φάνηκε.
Η μεγάλη πρόκληση πριν από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό
Έχουμε πει κάτι. Και πρέπει να το θυμάστε. Δεν υπάρχει καθόλου χρόνος, ούτε για δάκρυα, ούτε για προβληματισμούς, ούτε για υπεραναλύσεις, ούτε για μεμψιμοιρία, ούτε για το οτιδήποτε ύστερα από ήττες. Και αντίστοιχα, ούτε χρόνος για πανηγυρισμούς, υπεραισιοδοξίες, μεγάλα λόγια ύστερα από μεγάλες νίκες. Και στην παρούσα φάση οι λόγοι είναι δύο. Πρώτον βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή της σεζόν. Και δεύτερον και κυριότερον, είναι τόσα πολλά τα παιχνίδια τα οποία και εναλλάσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα με αποτέλεσμα άπαντες να πηγαίνουν παρακάτω.
Φανταστείτε ότι ο Παναθηναϊκός έχει να παίξει τώρα με τον Κολοσσό, την Δευτέρα ταξίδι, την Τρίτη παιχνίδι στην Μπολόνια, την Τετάρτη ταξίδι στο Κάουνας, την Πέμπτη παιχνίδι με την Ζαλγκίρις, την Παρασκευή ταξίδι, το Σάββατο παιχνίδι με το Μαρούσι. Που να βρεθεί ο χρόνος για να μένει κάποιος σε κάποιο παιχνίδι; Είτε έχει να κάνει με νίκη, είτε έχει να κάνει με ήττα. Πάει παρακάτω. Όπως το κάνει και θα το κάνει ο Παναθηναϊκός, το ίδιο ισχύει και με όλες τις άλλες ομάδες. Και ο Ομπράντοβιτς προσπαθεί να βάλει κάποια πράγματα μέσα από τα παιχνίδια. Έχω την αίσθηση ότι αυτές οι τρεις μέρες των προπονήσεων μέσα στην εβδομάδα που μας πέρασε, τον βοήθησαν πολύ. Και τα αποτελέσματα δεν φαίνονται από τη μια μέρα στην άλλη, έτσι;
Απλά πρέπει, γιατί υπάρχει το πρέπει, να «βγαίνει» το πρόγραμμα (το οποίο και θα είναι δύσκολο από εδώ και στο εξής) με όσο το δυνατόν λιγότερες (αν όχι και καμία) απώλειες. Η διπλή αγωνιστική και τα δύο εκτός έδρας παιχνίδια είναι μια μεγάλη πρόκληση για τον Παναθηναϊκό, όπως πρόκληση είναι και τα επόμενα δύο εκτός που ακολουθούν σε Βαλένθια και Κωνσταντινούπολη (κόντρα στην Μπεσίκτας) πριν από το πρώτο μεγάλο ντέρμπι της σεζόν με τον Ολυμπιακό στο «T-Center» στις 11/12. Ένα 3/4 θα ήταν ιδανικό έως τότε…
ΥΓ: Το μόνο «13» που στάθηκε στο ύψος του στο «T-Center» ήταν η «Θύρα 13» για το πανέμορφο κορεό που είχε φτιάξει με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από την ίδρυσή της (19/11/1966).
VISA: «Το Ζεις με Πάθος-Το Ζούμε Μαζί Σου»
[embedded content]