Ο Αντώνης Καλκαβούρας σχολιάζει το επιβλητικό διήμερο των «αιωνίων αντιπάλων» στην Euroleague και απαριθμεί τα κέρδη τους στο πλαίσιο της 13ης αγωνιστικής.
Το προσπέρασμα του 1/3 της διαδρομής στην regular season (34,2%), βρήκε τους πρωταθλητές Ευρώπης να συγκατοικούν στην κορυφή με την back to back ευχάριστη έκπληξη της διοργάνωσης, Βαλένθια (την οποία νίκησαν μέσα στην έδρα της, χαρή στην ανατροπή της χρονιάς) και τους «πράσινους» να απέχουν μόλις νίκη από την πρωτιά.
Το κατόρθωμα των «ερυθρόλευκων» λίγη περισσότερη αξία, λόγω των επτά αγώνων που έχουν δώσει εκτός των συνόρων (ρεκόρ 6-1), του «ξεσπιτώματος» που χαρακτηρίζει την εφετινή σεζόν τους μέχρι στιγμής, αλλά και των διόλου ασήμαντων προβλημάτων που έχουν προκύψει με τους τραυματισμούς και την υπόθεση Ντόρσεϊ, αλλά μήπως το ότι ο Παναθηναϊκός είχε ευκολότερο πρόγραμμα έως τώρα, τον καθιστά πιο ευάλωτο στα μάτια των υπόλοιπων ανταγωνιστών του;
Τουναντίον, γιατί πρόκειται για μία εκ των πιο δυσκολοκατάβλητων ομάδων της Euroleague, που για να χάσει, θα πρέπει να βάλει κι εκείνη το χεράκι της. Όπως άλλωστε συμβαίνει με τον Ολυμπιακό, που είναι ο κατ’ εξοχήν αρνητής της ήττας με ήδη δύο ανεπανάληπτες εκτός έδρας επιτυχίες, χιτσκοκικού χαρακτήρα!
Το πιο ουσιαστικό στον μακρινό δρόμο για το Άμπου Ντάμπι (28-30 Μαϊου), είναι ότι μεν Πειραιώτες έχουν ήδη καλύτερο απολογισμό (10-3) από τον αντίστοιχο περσινό μετά τους πρώτους 13 αγώνες, ο δε «επτάστερος» έχει μαζέψει ακριβώς τα ίδια «κουκιά» (9-4).
VISA: «Το Ζεις με Πάθος – Το Ζούμε Μαζί Σου»
Ολυμπιακός: Έχει τον πιο αποτελεσματικό τρόπο να παίρνει αυτό που θέλει
Γνωρίζοντας ότι η 4η «διαβολοβδομάδα» δύσκολα θα έβγαινε με τον Μιλουτίνοφ στο παρκέ, ο Μπαρτζώκας είναι πιθανό να ήταν ευχαριστημένος με μία νικούλα στην Κύπρο επί της Μακάμπι! Αρκεί η ομάδα του να μην έπεφτε αμαχητί στο ματς με την Ρεάλ και να της έβαζε δύσκολα, παλεύοντάς το μέχρι το τέλος, όπως έκανε με τον Ερυθρό Αστέρα (επιστρέφοντας από το -22) και με την Φενέρ, οπότε και κατέρρευσε στα τελευταία λεπτά.
Πολλώ δε μάλλον, μετά την εξέλιξη που είχε το παιχνίδι της Λεμεσού, όπου οι Πειραιώτες φάνηκαν να χάνουν ένα δικό τους παιχνίδι, αλλά στο τέλος έπεσαν από την Ακρόπολη πάνω σε στρώμα και καθώς σηκώθηκαν βρήκαν πορτοφόλι γεμάτο μετρητά!
Του αρκούσε, λοιπόν, του Ολυμπιακού απλά μία καλή εμφάνιση ανεξαρτήτως αποτελέσματος ή θα είχε την “must win” προσέγγιση που θα υιοθετούσε με πλήρες ρόστερ και χωρίς φθορά και επιβάρυνση;
Όπως αποδείχτηκε οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα όχι απλά δεν αρκέστηκαν σε ένα αξιοπρεπές πρόσωπο, αλλά έστειλαν μήνυμα σε όλη την «Γηραιά Ήπειρο», ότι για να τους πάρει κάποια ομάδα το τρόπαιο που κατέκτησαν πέρυσι στο “T-Center”, θα πρέπει να «φτύσει αίμα»!
Κόντρα στην «βασίλισσα», μάλιστα, υπήρχε και το έξτρα κίνητρο του χαμένου Supercup, καθώς και η λογική αναγωγή ότι ομάδα που έχασε καθαρά από την Μπεσίκτας, δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί με μη μαχητικό mindset.
Κάπως έτσι, είδαμε τον Ταϊρίκ Τζόουνς να παίρνει την θέση βασικού σέντερ και από τις πρώτες προσωπικές μονομαχίες με το θωρηκτό Ταβάρες, να θέτει τον τόνο της αμυντικής φιλοσοφίας των γηπεδούχων. Το σωστό διάβασμα και τα απλωμένα χέρια του 29χρονου σέντερ ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο η περσινή δευτεραθλήτρια υπέπεσε σε 7 λάθη και είχε 1/6 σουτ στα πρώτα 3 λεπτά!
Η ενέργεια και του physicality του Αμερικανού (22π., 9ρ. & 3κλ. με 10/11 σουτ σε 22’) ήταν σε τόσο υψηλό επίπεδο, που δεν ήθελε πολύ για να παρασύρει τους υπόλοιπους και φυσικά προσδώσει στην ομάδα έξτρα αυτοπεποίθηση στο εκτελεστικό κομμάτι.

Όταν ο Ολυμπιακός κλείνει την 1η περίοδο στο +5 (19-14) με μόλις δύο καλάθια εντός πεδιάς από τον Βεζένκοβ και κανένα από τον Φουρνιέ και εν συνεχεία μπαίνει το second unit και η διαφορά υπερδιπλασιάζεται (με την συνδρομή και του Γάλλου που επέστρεψε) και φτάνει στο +18 (47-29), τότε πραγματικά αυτό το σύνολο σε κάνει να τρίβει τα μάτια σου με το μπάσκετ που βλέπεις και με τον αντίπαλο που αντιμετωπίζει.
Από την μία η δημιουργία και η αστείρευτη διάθεση και από την άλλη η κατάθεση έξτρα αποθεμάτων από όλους τους παίκτες (με κερασάκι στην τούρτα το κάρφωμα του Παπανικολάου σε set κατάσταση που θύμισε έφηβο), δεν γίνεται να μην βγάλει το καπέλο στον οργανισμό και για την αγωνιστική εικόνα, αλλά και για το αποτέλεσμα.
Το ότι οι Πειραιώτες «καθάρισαν» το ματς από την ανάπαυλα (50-33 με νέο τρίποντο από το κέντρο, αυτή την φορά από τον Τζόουνς!) και όχι απλά δεν απειλήθηκαν, αλλά έφτασαν μέχρι και το +26, τελειώνοντας με 28 ασίστ, 9 κλεψίματα, 54,5% εντός πεδιάς και για 7ο διαδοχικό παιχνίδι με παθητικό κάτω των 80 πόντων, λέει πολλά για την οξυδέρκεια και την τεχνογνωσία τους.
Μετά από ένα ματς, που ο 61χρονος τεχνικός πήρε ελάχιστα πράγματα από την θέση “5”, οι 23 πόντοι (με 13/17 σουτ), τα 9 ριμπάουντ και τα 4 κλεψίματα, αποτελούν τεράστια υπεραξία.
Η ατάκα του Μπαρτζώκα περί απολαυστικού μπάσκετ με 28 ασίστ και χωρίς το δίδυμο Βεζένκοβ (14π. & 7ρ. με 3/8 τριπ.) και Φουρνιέ (17π., 5ασ. & 3κλ. με 3/6 τριπ.) να πιασουν πολύ σπουδαία απόδοση, αλλά και το η πιο βαριά εφετινή ήττα (το 92-76 είναι μάλλον κολακευτικό) της Ρεάλ, εξηγούν γιατί ο Ολυμπιακός μοιάζει αυτή την στιγμή ως η ομάδα που γνωρίζει (περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη) τι θέλει μέσα στο γήπεδο, αλλά το κυριότερο έχει τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να το πάρει.
Παναθηναϊκός: Όταν τα πράγματα αρχίζουν να ξεδιαλύνονται στο μυαλό του «Ζοτς»!
Πριν μπούμε στην ανάλυση των δεδομένων που άλλαξαν την μορφή του αγώνα, στο χρονικό σημείο που η Ζάλγκιρις άρχισε να δείχνει ότι μπορεί να γίνει επικίνδυνη, θα πρέπει να εστιάσουμε στην ουσιαστική αλλά βαθμολογική σημασία που είχε το «διπλό» στο Κάουνας.
Κατ’ αρχάς, οι «πράσινοι» μπήκαν στην “Zalgirio Arena” έχοντας το χειρότερο αγωνιστικό momentum της σεζόν. Από την σταδιακή επιστροφή του Ερνανγκόμεθ, του Φαλ, του Ναν και του Σλούκα, οι οποίες επανέφεραν την πληρότητα του ρόστερ πάνω από το 90%, ο Παναθηναϊκός άρχισε να ψάχνεται, να είναι μπερδεμένος κι έφτασε στο σημείο ακόμη και να υποφέρει αγωνιστικά.
Από τις τα μέσα Οκτώβρη κι εντεύθεν και μετά το εντυπωσιακό 5/5 με το οποίο άρχισε την σεζόν στην Euroleague, η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει διανύσει ένα διάστημα 35 ημερών με συνεχή σκαμπανεβάσματα και αξιοσημείωτη σύγχυση ρόλων. Κάτι που είχε αντίκτυπο και στα αποτελέσματα.
Από τις 5 διαδοχικές νίκες μέση διαφορά 20 πόντων και παθητικό κάτω από 70 πόντους, ταξίδεψε στην Λιθουανία προερχόμενος από αρνητικό ρεκόρ (3 νίκες όλες στις λεπτομέρειες και 4 ήττες, εκ των οποίων οι δύο εντός έδρας), ενώ η άμυνά του έπαψε να κάνει “bullying” στους αντιπάλους και δεχόταν 84 πόντους ανά αγώνα. Στο μεσοδιάστημα, είχε προλάβει να γνωρίσει και την πρώτη ήττα στο πρωτάθλημα από τον Άρη!
Το πιο ουσιώδες απ’ όλα, όμως, ήταν το έλλειμμα «χημείας» στην συνεργασία Ναν και Φρανσίσκο αλλά και το ότι η ομάδα φαινόταν να «πονάει» στον «άσο» και στο πέντε.
Με βάση όλα τα παραπάνω, λοιπόν, το ότι ο Παναθηναϊκός μπήκε σε μία από τις πιο καυτές έδρες της Ευρώπης, με την υπέρτατη συγκέντρωση στο πλάνο και με μεγάλη ενέργεια σε όλες τις προσωπικές μονομαχίες, έδειξε αρχικά τον τόνο για ένα «διπλό» (87-72) που είναι πιθανό να αποδειχθεί κομβικό για την συνέχεια.
Όχι μόνο γιατί, από βαθμολογικής άποψης, η ομάδα παρέμεινε σε απόσταση αναπνοής από την κορυφή. Ούτε επειδή απλά αντέδρασε μετά από μία σειρά προβληματικών εμφανίσεων και απέδρασε νικηφορά και πολύ πειστικά από το σπίτι ενός εκ των πιο σκληροτράχηλων και φορμαρισμένων αντιπάλων (η Ζάλγκιρις μετρούσε 6 σερί νίκες και «φλέρταρε» με την κορυφή), αλλά κυρίως γιατί ο τρόπος με τον οποίο ο Ομπράντοβιτς άλλαξε τα δεδομένα της αναμέτρησης (όταν άρχισε να «στραβώνουν»), ενέπνευσε μεγάλη εμπιστοσύνη για την συνέχεια.
Πέραν του ότι ο Παναθηναϊκός πανηγύρισε μετά από καιρό μία καθαρή εκτός έδρας επιτυχία κι «έχτισε» σε αυτοπεποίθηση ενόψει των δύο δύσκολων εξόδων που ακολουθούν και προηγούνται του ντέρμπι της 11ης Δεκέμβρη με τον Ολυμπιακό στο “T-Center”.

Στο τακτικό κομμάτι, όμως, που είχε και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, οι «πράσινοι» κατάφεραν να βγάλουν από την ρακέτα τον Βαλαντσιούνας και με τον Φαλ στο αρχικό σχήμα, να μην του επιτρέψουν να βρει ρυθμό και ταυτόχρονα στην επίθεση «τάϊσαν» τον Χέιζ-Ντέιβις, που αποτελεί κινητό mismatch.
Η ομάδα του Ματσιούλις σε γενικές γραμμές επιτίθεται ανορθόδοξα και χωρίς τον Γουίλιαμς-Γκος στηρίζεται πολύ λιγότερο στην δημιουργία (14η στις ασίστ) και πολύ περισσότερο στις ατομικές πρωτοβουλίες (20η στα δίποντα).
Κάπως έτσι, οι φιλοξενούμενοι πήγαν στην ανάπαυλα με +8 (είχαν προηγηθεί και με +11 στην 1η περίοδο) και στο 23ο λεπτό έφτασαν και πάλι στο ανώτατο προβάδισμα (41-52). Σε εκείνο το σημείο, όμως, οι γηπεδούχοι βρήκαν τα τρικ για να εκμεταλλευτούν το πανύψηλο σχήμα του «Ζοτς» με τον Φρανσίσκο να είναι ο μοναδικός χειριστής και μη δίμετρος παίκτης, χρησιμοποιώντας την ταχύτητά τους και το high-low παιχνίδι.
Μέσα σε 3’21”, η πρωταθλήτρια έτρεξε ένα 11-0 σερί με 8 πόντους μέσα στο «ζωγραφιστό» και ένα τρίποντο προϊόν δημιουργίας από μέσα προς τα έξω, πήρε μόλις το 3ο της προβάδισμα στο ματς (55-54 στο 28’) και φυσικά το γήπεδο πήρε φωτιά. Στο μεσοδιάστημα, όμως, η επιθετική λειτουργία του «τριφυλλιού» είχε κάκιστες επιλογές που έμοιαζαν με «απονεννοημένα διαβήματα».
Εκεί ήταν, όμως, που φαίνεται ότι εξαντλήθηκε η υπομονή ή η πίστωση χρόνου που έδινε μέχρι τότε ο Σέρβος τεχνικός στον Φρανσίσκο κατά πρώτον και στον Γιαμπουσέλε κατά δεύτερο λόγο.
Η επιστροφή του Σλούκα αντί Φρανσίσκο (στο 25’) και σχεδόν αμέσως μετά του Λεσόρ και του Ναν στο παρκέ (με το σκορ 52-52 στο 26’), αντί των Φαλ και Μπόνγκα, ήταν οι πρώτες κινήσεις του Ομπράντοβιτς προς την σωστή κατεύθυνση. Μόλις η πρωταθλήτρια Λιθουανίας προσπέρασε (55-54), πέρασε τον Χουάντσο στην θέση του Γιαμπουσέλε και οι τέσσερίς τους μαζί με τον Χέιζ-Ντέιβις αποτέλεσαν την πεντάδα που απελευθέρωσε την επίθεση και ταυτόχρονα έσφιξε την άμυνα.
Η παρουσία του Σλούκα, αφαίρεσε την μπάλα από τον Ναν (21π., 3ρ. & 3ασ. με 4/8 τριπ.) και όταν έφτανε η ώρα, του έδινε χώρο να επιτεθεί από το pick’n’roll, αξιοποιώντας το ότι ο Βαλαντσιούνας δεν έβγαινε ψηλά για το deny, αυτή του Χέιζ-Ντέιβις (20π., 6ρ. & 2κλ.) διατηρούσε μεγάλες τις αποστάσεις, ενώ το δίδυμο Λεσόρ–Χουάντσο, πέραν της αμυντικής σκληράδας, κατέστησε τον Παναθηναϊκό πολύ πιο απειλητικό μπροστά.
Με αυτά και με εκείνα, οι «πράσινοι» «έτρεξαν» πολύ γρήγορα ένα επιμέρους 5-17, πήγαν ξανά στο διψήφιο προβάδισμα (62-74 στο 35’), με τον Ομπράντοβιτς να κάνει στην τελευταία περίοδο μερικές προσθαφαιρέσεις (με σημαντικότερη αυτή του Γκραντ για το σχήμα με τους τρεις κοντούς), ώστε να διατηρήσει ψηλά την τελική διαφορά.
Εν κατακλείδι δεν χρειάζεται κάποιος να είναι βαθύς γνώστης για να καταλάβει την χρησιμότητα του Σλούκα και του Ερνανγκόμεθ (είχαν +11 και +16 αντίστοιχα στο plus/minus παίζοντας 19 και 12 λεπτά). Το τι θα σημάνει αυτό, όπως και το ότι ο Φρανσίσκο δεν ξανάπαιξε μετά το 25ο λεπτό, θα φανεί στην συνέχεια.