Εθνική Ελλάδος: Το μοναδικό «καλό» από την ήττα με την Ολλανδία θα πρέπει να (παρά)μείνει ο οδηγός μας

image

Ο Νότης Χάλαρης γράφει στο blog του για το μοναδικό σκηνικό που κρατάει η Εθνική Ελλάδος από τον διασυρμό στην Ολλανδία και στέκεται στην επόμενη μέρα.

Το πόσο μεγάλη ντροπή για το ελληνικό ποδόσφαιρο και την Εθνική Ελλάδος ήταν αυτό το 7-0 κόντρα στην Ολλανδία, δεν περιμένατε εμένα να το γράψω σε αυτό το blog. Θα συζητιέται χρόνια αυτό το παιχνίδι, δυστυχώς για αρνητικό λόγο και η ατάκα ενός βέλγικου media περί «Σαν Μαρίνο» είναι βαριά, εξοργιστική αλλά αληθινή βάση της εικόνας.

Έχοντας περάσει κάτι παραπάνω 24ωρο και με το μυαλό να έχει καθαρίσει από εκείνο το βράδυ, πρέπει να διαχωρίσουμε μερικά πράγματα αν όντως θέλουμε να δούμε την Εθνική Ομάδα ξανά σε μεγάλη διοργάνωση. Ποδοσφαιρικά, το 7-0 είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε κάθε ομάδα όταν έχει κακή βραδιά. Πριν από λίγες μέρες, η Κόμο του Δουβίκα έριξε 9 γκολ στην έδρα της γαλλικής Λανς.

Στο ποδόσφαιρο μπορούν να συμβούν πολλά. Εδώ ολόκληρη Βραζιλία είχε ξεφτιλιστεί μπροστά στο κοινό της στο Μουντιάλ του 2014 όταν έχασε με 7-1 από τη Γερμανία. Τέλος πάντων, η ουσία είναι ότι η χρησιμότητα αυτού του παιχνιδιού είναι να μπει γίνει ένα τεράστιο μάθημα από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο στην Εθνική Ομάδα. Να το κολλήσει κάποιος στον τοίχο μέσα στα αποδυτήρια για να θυμούνται όλοι ότι μόνο το ταλέντο δεν φτάνει και ότι από τη μία μέρα στην… άλλη μπορεί να επέλθει η καταστροφή και η προσγείωση να είναι απότομη.

Μέχρι εκεί όμως. Αυτά είναι στο εσωτερικό της ομάδας και πρέπει να μείνουν εκεί. Και εδώ καταλήγω στο μοναδικό θετικό πράγμα που αντίκρισα στη Johan Cruyff Arena. Αυτό το χειροκρότημα από τους περισσότερους από 3.000 Έλληνες που βρέθηκαν στις εξέδρες. Ο Εθνικός Ύμνος στο 90′ με το σκορ στο 7-0 και η αποθέωση στο φινάλε του αγώνα. Αυτό το μήνυμα του «εμείς θα είμαστε εδώ».

Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα από τη στήριξη του κόσμου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο και αυτή η Εθνική το έχει κερδίσει με το σπαθί της. Τίποτα δεν διαγράφει το διπλό στη Γερμανία κόντρα στον Κλοπ ή τις εντός έδρας ισοπαλίες με τα πάντσερ και την Ολλανδία.

Οπότε το κεφάλαιο της 7άρας κλείνει εδώ. Οι διεθνείς προπονήθηκαν στην Ολλανδία και επέστρεψαν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στον Βόλο για την τελευταία μάχη κόντρα στη Σερβία. Ένα must win ματς. Όπως συμβαίνει σε όλα στο ποδόσφαιρο, η ομάδα έχει γυρίσει μία νέα, κενή σελίδα στην ιστορία της και καλείται μπροστά στο κατάμεστο Πανθεσσαλικό να ολοκληρώσει με νίκη το Nations League.

Ποιος θα μας έλεγε πριν ξεκινήσει το προηγούμενο παράθυρο ότι θα φτάναμε μέχρι εδώ να συζητάμε για πρόκριση στα προημιτελικά και ισοβαθμίας με Ολλανδία και Γερμανία; Ίσως η ήττα μας προσγειώσει όπως μας προσγείωσε και ο αποκλεισμός από το Μουντιάλ, μέσα από το οποίο εμφανιστήκαμε πιο έτοιμοι στην πρώτη 4άδα των αγώνων του Nations League.

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Είναι πολύ δύσκολο μετά από ένα τέτοιο βράδυ, να μπορέσει μία ομάδα να γυρίσει το τσιπ της ψυχολογίας. Άνθρωποι είναι οι ποδοσφαιριστές. Και αν οι οπαδοί το θέλουν 10, εκείνοι το θέλουν 100. Οπότε δεν είναι καθόλου εύκολο αλλά παράλληλα αποτελεί και ένα στοίχημα. Να έρθει αυτή η αντίδραση. Και θα έρθει πιστεύω.

Από εκεί και πέρα στήριξη. Στήριξη και ξανά στήριξη. Αυτή είναι λέξη κλειδί στην προκειμένη φάση. Όλα τα άλλα τα αφήνουμε στα χέρια της Εθνικής Ομάδας.

ΥΓ: Όταν χάνεις με 7-0, δεν μπορεί να πεις ότι η ήττα ήρθε επειδή έλειπε ένας ή δύο παίκτες. Πάντως στον άξονα έλειψαν σε μεγάλο βαθμό τα τρεξίματα του Ζαφείρη, χωρίς να μειώνω τις ικανότητες των Τριάντη και Ανδρούτσο φυσικά.

ΥΓ2: Το επόμενο παράθυρο είναι τον Μάρτιο. Για το αν πρέπει ή αν γίνεται να αλλάξει κάτι στην Εθνική Ομάδα ενόψει των προκριματικών του EURO, μπορεί να συζητήθεί, να σχολιαστεί, να κριθεί μετά το ματς με τη Σερβία. Μέχρι τότε, ας έχουμε τον ρόλο του υποστηρικτή προς αυτή την ομάδα.

ΠΗΓΗ