Ο Νότης Χάλαρης γράφει στο blog του στο Gazzetta σχετικά με τη μάχη της Εθνικής Ελπίδων και το πόσο άλλαξε μέσα σε 3-4 χρόνια.
Μετά το… θρίλερ των προκριματικών, η Εθνική Ελπίδων μπαίνει σε mood «τελικών» με τη διπλή μάχη απέναντι στην Ισλανδία για τα μπαράζ. Με φόντο την πρόκριση στα τελικά του EURO U21 σε λίγους μήνες από τώρα στα γήπεδα της Σερβίας και της Αλβανίας, η χώρα μας καλείται να ολοκληρώσει το έργο της και να πάρει αυτό της αξίζει.
Το τονίζω το τελευταίο. Η Ελλάδα πρέπει να έχει μία θέση στα τελικά της επόμενης διοργάνωσης. Δεν βρέθηκε… τυχαία στην 2η θέση του ομίλου και ίσως από θέμα «τύχης» δεν τερμάτισε ως καλύτερη 2η για να περάσει απευθείας. Αυτά, όμως ανήκουν στο παρελθόν. Η ομάδα πρέπει να παραμείνει στην κατάσταση που ήταν σε όλο αυτό το ταξίδι των προκριματικών γιατί ποιοτικά είναι ανώτερη της Ισλανδίας. Το ζήτημα είναι να φανεί και στο χορτάρι.
Δεν θα είναι εύκολες μάχες, ειδικά το πρώτο ματς που είναι στο Ρέικιαβικ και οι θερμοκρασίες είναι αρκετά χαμηλές. Στο τι θα γίνει στα παιχνίδια, θα φανεί. Το point αυτού του blog είναι το πόσο έχει αλλάξει ο προθάλαμος της Εθνικής Ομάδας μέσα από τα δικά μου μάτια.
Από τον Μάρτιο του 2022 που βρέθηκε στο Ελλάδα-Πορτογαλία στην Τρίπολη μέχρι τώρα. Θυμίζω εκείνη τη φουρνιά που είχε Τζολάκη, Μιχελή, Σουρλή, Κανελλόπουλο, Ζαγαρίτη, Ιωαννίδη, Τζόλη, Κουτσουπιά μεταξύ άλλων. Όλοι τους είναι το υψηλότερο επίπεδο. Από Premier League μέχρι Superleague.
Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-4 για τους Πορτογάλους και το ημίχρονο ολοκληρώθηκε με το σκορ ήδη στο 0-3 (!). Καταστροφική εικόνα. Χιλιάδες ερωτηματικά για το μέλλον και αν αυτά τα παιδιά θα σταθούν. Τελικά ήδη οι τρεις είναι μόνιμα μέλη στην ανδρών (Τζολάκης, Τζόλης και Ιωαννίδης) και ο ένας βρέθηκε για πρώτη φορά στις κλήσεις (Κουτσουπιάς) χωρίς να σημαίνει ότι οι υπόλοιποι δεν εντυπωσιάζουν στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.
Δεν θα ξεχάσω πόσο τονίζαμε το γεγονός ότι οι Πορτογάλοι είχαν παιδιά που έπαιζαν στη μεγάλη κατηγορία και οι περισσότεροι από τους δικούς μας δεν είχαν αγωνιστικό ρυθμό. Πόσα μπορεί να αλλάξουν μέσα σε 3,5 με 4 χρόνια. Από ότι φάνηκε, υπερβολικά πολλά. Η εμπιστοσύνη στον Έλληνα αλλά και η εξαγωγή σε ομάδες του εξωτερικού, έδειξαν τον δρόμο σε αυτό το γκρουπ.
Με την τεράστια συμβολή του Νίκου Παπαδόπουλου αρχικά και του Γιάννη Ταουσιάνη στη συνέχεια, η Εθνική Ελπίδων έγινε ένα από τα φαβορί που θα βρεθούν στο EURO U21. Δεν είναι μόνο η μεγάλη νίκη στην έδρα της Γερμανίας αλλά και η απίστευτη σταθερότητα σε όλα τα ματς.
Να θυμίσουμε ότι στα προηγούμενα προκριματικά, η Ελλάδα έμεινε εκτός γιατί δεν κατάφερε να νικήσει τη Λευκορωσία (ισοπαλία και ήττα). Σε αυτό το επίπεδο δεν υπάρχουν εύκολα ή απλά ματς, οπότε αυτή η σταθερότητα και η επίδειξη δύναμης είναι βασικότατο συστατικό για τη χώρα μας.
Η αλλαγή είναι τεράστια και η ελπίδα για το ποδοσφαιρικό μέλλον της Ελλάδας έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Και δεν είναι μόνο η Κ21. Είναι και η Κ19 που ακολουθεί, είναι και η Κ17 που βρίσκεται στο Μουντιάλ του Κατάρ, είναι και η Κ15 που τερμάτισε τρίτη στη νέα διοργάνωση της FIFA.
Ας παραμείνω προς το παρόν στην Εθνική Ελπίδων και εκτός από την επιτυχία που όλοι ευχόμαστε, καλό είναι πριν από αυτές τις μάχες να αντιληφθούμε πόσο μεγάλο έργο που έχουν προσφέρει σταφ και ποδοσφαιριστές έως τώρα. Ότι είναι η επόμενη μέρα της χώρας μας και σίγουρα προμηνύεται λαμπρή.
ΥΓ: Λεωφόρος, δωρεάν είσοδος, καλή ώρα (19:00). Μπορεί να είναι καθημερινή (Δευτέρα) αλλά αξίζει μία «θυσία» για να πας να στηρίξεις αυτή την ομάδα. Ας τους δώσουμε την ώθηση που αξίζουν για να πάνε στο EURO.
ΥΓ2: Πολύ σημαντική η επιστροφή του Μπότη. Όχι ότι αγωνιστικά υστέρησε ο Μοναστηρλής αλλά ο Μπότης είναι βαρόμετρο και στα αποδυτήρια.