Οι πρώτες μέρες του χειμώνα είχαν πάντα αυτή τη μυρωδιά. Ζεστός κοκκινιστός κόκορας, μαγειρεμένος από τη μητέρα, παρέα στρωμένη κάτω από την καρότσα του τρακτέρ, μυρωδιά από βροχή και γύρω πανιά και σακιά με τον καρπό. Η ξαφνική μπόρα είχε διακόψει τις εργασίες, τα ραβδιά είχαν σταματήσει να χτυπούν, ο κλαδούχος απολάμβανε τη γενναιότερη μερίδα του άλλοτε περήφανου πτηνού και ο γεροντότερος, αυτοδιορισμένος ειδικός επί των μετεωρολογικών, κοιτούσε μακριά, πέρα από τους χθαμαλούς λόφους της Ηλείας, προσπαθώντας να προβλέψει τα καπρίτσια του Ιονίου.
Διαβάστε περισσότερα: https://www.newmoney.gr