Ο Αντώνης Καλκαβούρας σχολιάζει το δεύτερο απόλυτο (2/2) των «ερυθρολεύκων» σε «διαβολοβδομάδα» στην σκιά του σοκ από τα άσχημα νέα για τον Μοντέρο και την χειρότερη εφετινή βραδιά των «πρασίνων» στην Κωνσταντινούπολη.
Έχουμε ξαναπεί πολλές φορές ότι στην Euroleague δεν υπάρχουν εύκολα παιχνίδια ή ματς τα οποία μπορεί κάποια ομάδα να πάρει αψήφιστα, χωρίς να κινδυνεύσει με «τιμωρία». Πολλώ δε μάλλον, εν μέσω των «διαβολοβδομάδων», που πλέον είναι δέκα στην κανονική περίοδο, ανεβάζοντας στα ύψη τον βαθμό της επιβάρυνσης των παικτών αλλά και της δυσκολίας της διοργάνωσης.
Αυτό ισχύει φυσικά και για τις ελληνικές ομάδες, ασχέτως αν η ποιότητα, το ρόστερ και η τεχνογνωσία τους, τις κατατάσσουν στα δύο πρώτα φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Και αυτό γιατί με τόσο βαρύ πρόγραμμα, κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με την κακοδαιμονία των τραυματισμών ή να προεξοφλήσει ότι θα βγάλει την σεζόν με ελάχιστες ή καθόλου απώλειες.
Στην περίπτωση του Ολυμπιακού, ο αγώνας με την Αρμάνι (ο πρώτος εντός έδρας στην διάρκεια «διαβολοβδομάδας» στην εφετινή σεζόν), βρισκόταν στον υψηλότερο δείκτη επικινδυνότητας.
Από την άποψη ότι οι Πειραιώτες είχαν μία μέρα λιγότερη ξεκούραση από τους Ιταλούς – που έμειναν την Αθήνα μετά το ματς της Τρίτης (28/10) στο “T–Center” και ήθελαν πάση θυσία να μην χάσουν για 7η σερί αγωνιστική – αλλά και ταξίδι από την Κωνσταντινούπολη, ενώ λίγη ώρα πριν το τζάμπολ έσκασε η «βόμβα» ότι ο Γιαν Μοντέρο χειρουργήθηκε στο γόνατο και θα μείνει νοκ-άουτ για 6 μήνες!
Για διαφορετικούς λόγους «πονηρή» χαρακτηριζόταν και η δεύτερη εφετινή εξόρμηση του Παναθηναϊκού εκτός Ελλάδας. Από την μία πλευρά η Αναντόλου Εφές προερχόταν από μία πολύ βαριά ήττα στην Βουλγαρία με θύτη την Χάποελ, ενώ από την άλλη οι τρεις εντός έδρας αγώνες που έδωσαν οι «πράσινοι» από τις 22 έως τις 27 Οκτώβρη, είχαν μαρτυρήσει ότι οι επιστροφές των Ναν και Σλούκα είχαν διαφοροποιήσει αρκετά το rotation και μοιραία είχαν προξενήσει ένα εμφανές μπέρδεμα στην αγωνιστική λειτουργία.
Ας δούμε, όμως, ξεχωριστά τα δεδομένα για τους πρωταθλητές Ευρώπης και τους Κυπελλούχους Ελλάδας, οι οποίοι μετά το 23,6% της διαδρομής στον «μαραθώνιο» της regular season συγκατοικούν μόνοι τους στην κορυφή της βαθμολογίας με ρεκόρ 7-2.
Ολυμπιακός: Χάνει παίκτες και βρίσκει σκληράδα!
Η πρωτιά των «ερυθρολεύκων» έχει σαφώς μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς το έως τώρα πρόγραμμά τους και το ότι σε 38 μέρες αγωνιστικής δράσης, έχουν ήδη βγάλει το 1/3 των αγώνων που θα δώσουν εκτός ελληνικής επικράτειας. Δηλαδή έχουν αφήσει πίσω τους τα έξι από τα 18 ταξίδια που θα κάνουν αεροπορικώς, αν αφαιρέσουμε το ματς με τον Παναθηναϊκό.
Και αυτό το συνολικό 7-2, είναι σημαντικό να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι διαμορφώθηκε μετά από 5-1 εκτός έδρας σε Βιτόρια, Κάουνας, Μπολόνια, Βαλένθια, Βαρκελώνη και την πρώτη από τις τρεις επισκέψεις στην Πόλη.
Επίσης σημαντικό είναι να συνυπολογίσουμε ότι οι «ερυθρόλευκοι» είναι πρώτοι, χωρίς έως τώρα να έχουν πάρει πολλά πράγματα από τον βασικό τους σέντερ (ο Μιλουτίνοφ έχει μέσο όρο 3,8 πόντους και 6,4 ριμπάουντ με 45,5% στα δίποντα, παίζοντας λιγότερο από 15 λεπτά σε 5 αγώνες) και με τους Φουρνιέ (τραυματίας στον ώμο) και Ντόρσεϊ (τιμωρημένος) να έχουν λείψει συνολικά από 3 και 4 παιχνίδια αντίστοιχα.
Εδώ έρχεται, όμως, να κουμπώσει η επίδραση που έχει η τεχνογνωσία, το σύστημα και ο coach Μπαρτζώκας σε συνδυασμό με την επιλογή παικτών σε ένα μεγάλο ρόστερ, που αριθμεί πλέον 18 αθλητές! Ειδικότερα στο σύγχρονο μπάσκετ, που τα παιχνίδια και τα ταξίδια ξεπερνούν το σύνολο των προπονήσεων και η καταπόνηση καθιστά επιτακτική ανάγκη τις ανάσες ξεκούρασης ώστε οι βασικοί να διατηρηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο πιο φρέσκοι.
Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, αποδεικνύεται ολοένα και πιο συχνά ότι τα προβλήματα και απουσίες που προκύπτουν έχουν ευεργετικα αποτελέσματα σε ομάδες με πολλές λύσεις ανά θέση! Από την άποψη ότι ακόμη και οι παίκτες που παίζουν από λίγο έως καθόλου στην Euroleague, ξέρουν ότι θα παίξουν στο εγχώριο πρωτάθλημα και παραμένουν ενεργοί έχοντας υψηλό κίνητρο.
Ένας τραυματισμός βασικού στελέχους μίας ομάδας, όπως για παράδειγμα ο Μοντέρο, ο Φουρνιέ, η αναπάντεχη εξέλιξη με τον Ντόρσεϊ ή τα προβλήματα που αντιμετωπίζει συχνά πυκνά ο Μιλουτίνοφ, ανοίγουν τον δρόμο για να αυξηθεί ο χρόνος του Μίλερ–ΜακΙντάιρ (από το ματς με την Μπαρτσελόνα και μετά, που ο χρόνος του έχει διπλασιαστεί, έχει μ.ο. 15,5 πόντους & 5,1 ασίστ με 43,4% τριπ.), του Τζόσεφ, και του Παπανικολάου (μ.ο. 5,2π. & 2,0ρ. με 41,7% τριπ. από την 4η αγωνιστική και μετά)…
Για να φανεί περισσότερο η πληθωρική προσφορά του Γουορντ (μ.ο. 9,0π., 3,7ρ. & 1,9ας. με 40,9% τριπ.), να γίνουν πιο σημαντικοί ο ο Χολ και Τζόουνς (έστω κι αν δεν είχαν πολλή ενέργεια στο τελευταίο ματς), αλλά ακόμη και να παίξει στο “5” ο Εντζάϊ (έκανε την διαφορά στην 4η περίοδο, βγάζοντας καθοριστικές άμυνες) και να ξεπεταχτεί ο Πλώτας.
Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον ρυθμό που αποκτούν κατ’ αυτό τρόπο και την χρησιμότητα που έχει η παραπάνω εξέλιξη στην συνολική αγωνιστική λειτουργία της ομάδας.
Αν στην παραπάνω παράμετρο προσθέσουμε ότι προοδευτικά, ο Ολυμπιακός έχει αρχίσει και γίνεται πιο σκληρός και πιο συνεπής στο ανασταλτικό κομμάτι. Δεν ειναι τυχαίο ότι μετά τις τρεις πρώτες αγωνιστικές, το μέσο παθητικό του ήταν 92 πόντους (16ος), μετά την 6η έπεσε στους 87,3 και (10ος) και μετά τα πρώτα 9 ματς, οι Πειραιώτες δέχονται κατά μ.ο. 82,1 πόντους (αν δεν υπολογίσουμε τις δύο παρατασεις στην Ισπανία) και έχουν πλέον την 2η καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης.
Συμπερασματικά, το 84-78 επί της Αρμάνι, δεδομένων των συνθηκών και του σοκ με τον Μοντέρο, συνιστά μία νίκη-χρυσάφι στην οποία ο Γιώργος Μπαρτζώκας μπορεί να «χτίσει», σε ένα χρονικό σημείο που το πρόγραμμα ομαλοποιείται, οι μετακινήσεις περιορίζονται και στο rotation προστίθενται ένας συν ένας παίκτης (πρώτα ο Κόντσαρ και μετά ο Φουρνιέ).
Έτσι ώστε να αποφασίσει με καθαρό μυαλό και χωρίς μεγάλη πίεση, αν θα προχωρήσει στην απόκτηση ενός ακόμη χειριστή, αλλά και τι θα κάνει με τον Ντόρσεϊ από τις 15 Νοέμβρη και μετά, οπότε ολοκληρώνεται η τιμωρία.
Αν και από τις δηλώσεις του φάνηκε ότι διατεθειμένος να του δώσει μία τελευταία ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να αλλάξει τρόπο προσέγγισης. Γιατί από μπάσκετ δεν τίθεται θέμα…
Παναθηναϊκός: Οι επιστροφές τον έχουν κάνει λιγότερο συμπαγή και δημιουργικό!
Στην περίπτωση του «τριφυλλιού» το αρχικό 5/5 και κυρίως η κυριαρχικότητα που έβγαλε στην 4η και την 5η αγωνιστική με αντιπάλους αντίστοιχα την αήττητη μέχρι εκείνο το σημείο Φενέρ και την Παρτίζαν εκτός έδρας, δημιούργησαν την αίσθηση ότι θα μπορούσε να φτάσει μέχρι και στο 8/8, πριν ταξιδέψει στην Τουρκία για το ματς με την Εφές.
Ήταν που ήταν πολύ σκληρός στην άμυνα κι έμπαινε στα παιχνίδια με μεγάλη συγκέντρωση κι έπιανε τον αντίπαλο με το καλησπέρα από τον λαιμό, αν είχε διαχειριστεί καλύτερα το παιχνίδι με την Χάποελ, pου είχε έρθει στην Αθήνα αμέσως μετά το ματς με την Μπεσίκτας (ενώ οι «πράσινοι» είχαν μία μέρα περισσότερη να προετοιμαστούν μετά το ματς με την Παρτίζαν), τότε ο Παναθηναϊκός θα ήταν τώρα μόνος πρώτος με ρεκόρ 8-1 και θα είχε ατένιζε καλύτερα την πολύ δύσκολη επτάδα αγώνων που ακολουθεί μέχρι τις 11 Δεκέμβρη, οπότε και θα υποδεχθεί τον Ολυμπιακό.
Το πιο σημαντικό απ’ όλα, όμως, είναι ότι το αρχικό 5/5 επετεύχθη χωρίς Ναν, Σλούκα και με τους Έρνανγκομεθ, Χέιζ-Ντέιβις και Ρογκαβόπουλο να χάνουν από 4, 2 και 2 ματς αντίστοιχα, με τον Φρανσίσκο σε ρόλο «πρώτου βιολιού» και με τους Γκραντ, Μήτογλου, Μαντζούκα και Καλαϊτζάκη βασικούς και τον Μπάντιο να έχει σημαντικό ρόλο από τον πάγκο.
Ο «επτάστερος» άρχισε να βγαίνει από τις αρχικές «εργοστασιακές ρυθμίσεις» – με τα πρώτα σημάδια να εξωτερικεύονται χωρίς απώλειες στους αγώνες με την Μπασκόνια και την Αρμάνι – όταν έφτασε η ώρα του Ναν και του Σλούκα, που είναι οι παίκτες πάνω στους οποίους θα χτιστεί η επιθετική λειτουργία της ομάδας.
Μοιραία και αναπόφευκτα, τα 23 λεπτά που παίρνει κατά μέσο όρο στους τρεις τελευταίους αγώνες ο Αμερικανός guard και τα σχεδόν 19 που έπαιξε ο αρχηγός στο ματς με την Αρμάνι, έχουν αλλάξει τελείως την κατανομή του χρόνου στο back court και αναγκαστικά έχουν βγάλει από τον ρυθμό τους τον Φρανσίσκο, τον Γκραντ και τον Μπάντιο.
Ο Γάλλος έχει μ.ο. 8,0 πόντους και 5,3 ασίστ από τους σχεδόν 16 που σκόραρε στις πρώτες 6 αγωνιστικές, ενώ ο χρόνος του μεν Γκραντ έχει πέσει στα 12 λεπτά ανά αγώνα και του Σενεγαλέζου στα 14,6.
Μία ακόμη επίπτωση κατά βάση της προσθήκης του Ναν στο rotation, είναι η μείωση των προσπαθειών για όλους, με αποτέλεσμα στα τρία τελευταία ματς ο Ομπράντοβιτς να μην παίρνει αυτό που θέλει ούτε στην θέση “3” από Χέιζ-Ντέιβις και Μπόνγκα, ούτε στο “4” από Γιαμπουσέλε και Χουάντσο, αλλά ούτε και το “5”, όπου στην Euroleague πρέπει να πάρει και λίγο χρόνο ο Φαλ.
Με αυτά και με εκείνα και με τα «καμπανάκια» να ηχούν δυνατά από τα τρία προηγούμενα εντός έδρας παιχνίδια, φτάσαμε να δούμε στην Πόλη τον χειρότερο και πιο προβληματικό Παναθηναϊκό της εφετινής σεζόν μπροστά και πίσω.
Και το ζητούμενο δεν είναι η ήττα (68-83) και το εύρος της, γιατί σε μία διαδρομή 38 αγωνιστικών, θα έρθουν και τέτοιες βραδιές. Αυτό που προβληματίζει είναι ότι μέσα σε 20 μέρες, η ομάδα που «δάγκωνε» στην άμυνα και έκανε “”bullying” στους αντιπάλους της, παίζει πλέον χωρίς την ίδια ένταση και ενέργεια στην άμυνα (χάνοντας τις περισσότερες προσωπικές μονομαχίες), ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να έχει το πνεύμα συνεργασίας και τις ορθολογικές αποφάσεις στην επίθεση, υστερώντας σημαντικά στην δημιουργία.
Είναι φανερό αλλά και λογικό το ότι μετά τις επιστροφές, ο Ομπράντοβιτς δεν έχει καταφέρει να βρει ακόμη τα σχήματα που θα εγγυηθούν την μετάβαση σε μία ομάδα με λιγότερους παίκτες, διατεθειμένους να ανταποκριθούν σε μικρούς πλην όμως σημαντικούς ρόλους (Μαντζούκας, Καλαϊτζάκης), οι οποίοι εγγυώνταν μία έξτρα σκληρά και με περισσότερους που επιζητούν το κάτι παραπάνω για τον εαυτό τους και απ’ αυτό που μπορεί να αντέξει η ομάδα.
Αυτό στον εφετινό πλήρη Παναθηναϊκό μπορεί να γίνει ανεκτό από τον Ναν και τον Χέιζ-Ντέιβις σε προσπάθειες και από τον Σλούκα όσον αφορά τον χρόνο που θα έχει την μπάλα στα χέρια. Όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει να προσαρμοστούν σε λιγότερα απ’ όσα είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα και αυτή η ισορροπία στα σχήματα, είναι αυτό που καλείται να βρει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο επόμενο διάστημα.
Το κακό είναι ότι πρέπει να το κάνει συνδυάζοντας και το αποτέλεσμα, σε μία σειρά αγώνων-«φωτιά», που αρχίζουν στην Μαδρίτη με την Ρεάλ, συνεχίζονται μέσα με Μπαρτσελόνα και ακολουθουν τέσσερις σερί αναμετρήσεις εκτός έδρας με Βίρτους, Ζάλγκιρις (σε «διαβολοβδομάδα»), Βαλένθια και Μπεσίκτας. Και αμέσως μετά θα έρθει ο «αιώνιος αντίπαλος» στο “T–Center”…
VISA: «Το Ζεις με Πάθος – Το Ζούμε Μαζί Σου»
[embedded content]